Uit het puntje van mijn tenen
uit de grond van mijn hart
ik heb het geprobeerd.

Toch zijn het niet de woorden die je zegt,
de stilte die valt, of de afstand.

Ik vraag niet om je medelijden
ik wil alleen erkenning.

Ik ben niet gek,
ik ben alleen
beschadigd.

Mijn inzending voor de 120 woorden wedstrijd met het thema 'lava'.

ERUPTIE

Zoals aardplaten convergeren, zo werden wij naar elkaar toegetrokken. De aantrekkingskracht was groot, maar al snel botsten we. Ik hield geen rekening met jouw gevoelens, walste dwars over je heen. Jij stopte alles diep weg en verschool je achter een glimlach, maar vanbinnen borrelde het. Ik had het kunnen weten, het rammelde aan alle kanten en de spanning hing als een dikke rookwolk om ons heen. Toch heb ik alle signalen genegeerd.

Uiteindelijk was een hevige uitbarsting onvermijdelijk. Met veel kracht ben je losgebroken, spuwde je alle opgekropte woede over mij heen, als lava, zo vernietigend. Ik heb je laten gaan, je laten afkoelen, maar de breuk heeft ons uit elkaar getrokken.

Misschien kom ik je ooit nog eens tegen.


Bekijk hier deze en al mijn andere inzendingen op 120w.nl

Je maakt het me ook niet makkelijk
Gemixte signalen, verwarde emoties.
Ik wil je doorgronden, maar het lukt me niet,
je laat me niet.

Raadselachtige gevoelens, verholen aanwezigheid.
Ik wil je bereiken, maar jij houdt me af.

Herkenning overvalt me
Je voelt als vroeger en dat beangstigd me.

Ik val voor je.

Ik herinner je niet,
nee, ik voel je nog altijd.

Naadloos verweven

Niets meer dan waanzin

Gedreven door hartstocht,
passie, van binnenuit.

Woorden vormen zinnen.
Achteloze gevoelens
worden klakkeloos vertaald.

Blikken worden tastbaar,
verontrustend dichtbij.

In de verte hoor ik enkel,
het ritmische bonzen van mijn hart.

Hoewel je zo dichtbij mij staat,
heb ik je nooit vertrouwd.

Tweevoudig:
door tweeën gevouwen.
De breuk heeft ons doen buigen,
door midden gescheurd.

Nu zijn wij slechts enkel,
eenvoudig uit elkaar.

Bedankt voor je liefde

Ik kan je niet zeggen
                      niks zeggen
Niks dat iets zegt

Maar zwijgen is waanzin

"Mooie mensen zijn niet eenzaam"

Accepteren en loslaten

Balanceren op het randje
van wat kan
en wat eigenlijk niet

Geen onderscheid maken tussen het goede
en het aller slechtste

de tweestrijd die ik aanga
het dubbele gevoel

De grens van mijn doen en laten is vervaagd
de lat heb ik al lang verlegd